Showing posts with label Autobiography. Show all posts
Showing posts with label Autobiography. Show all posts

Thursday, July 21, 2011

അവധിക്കാലത്തെ കാല്‍നട വിശേഷങ്ങള്‍

ഇപ്രാവശ്യം നാട്ടില്‍ പോയാല്‍ വാടകയ്ക്ക് കാറ് എടുക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. കാറുണ്ടായാല്‍ നാട്ടില്‍ പോയതിന്റെ ഒരു ഇഫക്റ്റ് കിട്ടുന്നില്ല. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി വണ്ടിയെടുത്ത് എത്തേണ്ടിടത്ത് ഇറങ്ങി തിരിച്ച് വന്ന് - എന്തോ ഒരു കുറവുണ്ട്. നാടുമായി ഒന്നു അടുത്തിടപെടാന്‍ കഴിയില്ല. എപ്പോഴും കരുതും അടുത്ത തവണ വണ്ടി എടുക്കില്ലെന്ന്, പക്ഷെ സാധിക്കില്ല. ഇപ്രാവശ്യം അത് നടപ്പിലാക്കി.

എന്റെ ഗ്രാമത്തില്‍നിന്ന് അടുത്ത ടൌണിലേക്ക് രണ്ട് കിലോമീറ്റര്‍ ഉണ്ട്. നടക്കാം അല്ലെങ്കില്‍ ആട്ടോ പിടിക്കാം. വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്ന് തന്നെ മകനുമായി നടന്നപ്പോ വഴിയിലും  റോഡിനരികിലെ വീടുകളില്‍ പുറത്തിരിക്കുന്നവരേയും കണ്ടു,  സുഖാന്വേഷണങ്ങള്‍ കൈമാറി, കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. വളരെ സന്തോഷം തോന്നി. പ്രായമായവരാണ് കണ്ടവരില്‍ കൂടുതലും. പത്ത്-പതിനഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം വളര്‍ന്ന ചെറുപ്പക്കാരെ വലിയ പരിചയമില്ല. സമപ്രായക്കാരായവര്‍ മിക്കവരും നാട്ടിലില്ല.

റോഡരികില്‍ നിന്നും ഒരു ദൃശ്യം
നടക്കുമ്പോള്‍ മകന് നാട്ടിനെ കുറിച്ചും, വയലുകളെകുറിച്ചും, മരങ്ങളെകുറിച്ചും, പക്ഷികളെകുറിച്ചും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് കൊടുക്കാന്‍ പറ്റി. കൂടെ ഓര്‍മകള്‍ അയവിറക്കലുമായി.

അല്പം നടന്നപ്പോള്‍ ദേവി ടീച്ചറെ കിട്ടി കൂടെ നടക്കാന്‍. വിഷേശങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് നടക്കവെ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് വന്ന ഒരു സുഹൃത്ത് കാറുമായി അത് വഴി വന്നു. ഞങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത് കണ്ട് അവന്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി. പിന്നെ അതില്‍ കയറുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല. അത്ര അഹങ്കാരം വേണ്ടല്ലേ. 

നാട്ടിന്‍പുറത്തിലൂടെയുള്ള നടത്തം, ബസ്സില്‍ യാത്ര, ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡ്, ആട്ടോ അങ്ങിനെ സ്വകാര്യ വാഹനം ഇല്ലെങ്കില്‍ അത് ഒരു ഹരമാണ്. ഇതിനിടയില്‍ പല അനുഭവങ്ങള്‍ - ആശങ്കകളും പ്രതീക്ഷകളും തരുന്ന സമ്മിശ്ര അനുഭവങ്ങള്‍. കുട്ടികളേയും കൂട്ടി ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്യണമെന്ന പ്ലാന്‍ മാത്രം നടന്നില്ല.

ഗള്‍ഫ്കാരന്‍ നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ സ്വന്തമായോ വാടകയ്ക്കോ ഒരു വണ്ടി എടുത്തിരിക്കണമെന്നത് നാട്ടില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു അലിഖിത നിയമമായിട്ടുണ്ട്.  അല്ലെങ്കില്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് വലിയ വിഷമമാണ്. ചിലര്‍ സഹതാപത്തോടെ നോക്കും, ചിലര്‍ പുഛത്തോടെയും. ചിലര്‍  നേരിട്ട് ചോദിക്കുകയും ചെയ്യും. ശരിക്കും നല്ല ഗഡ്സ് വേണം.

Wednesday, July 20, 2011

ടൊയ്ലറ്റും സെക്യൂരിറ്റിയും പിന്നെ ഫോട്ടൊയും

കണ്ണൂര്‍ ടൌണില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മകന് മൂത്രശങ്ക. വീട്ടിലെത്തുന്നത് വരെ നീട്ടി വെക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു രക്ഷയുമില്ല. അടുത്ത് കണ്ട ഒരു പെട്രോള്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ തീരെ പതിവില്ലാത്ത വിധം ഭംഗിയായി ഒരു ബോര്‍ഡില്‍ റ്റൊയ്ലെറ്റ് എന്ന് എഴുതിയത് കണ്ട് അവിടെ കയറാം എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ ഒരു വാതില്‍ കാണാത്തതിനാല്‍ അവിടെ കണ്ട ഒരു സെക്യൂരിറ്റിയോട് ചോദിച്ചു. പക്ഷെ ഒരു അക്രോഷമായിരുന്നു മറുപടി - ‘ഞാന്‍ ടൊയ്ലെറ്റിന്റെ ആളല്ല’. എന്തോ ടൊയ്ലറ്റിലേക്കുള്ള വഴി ചോദിച്ചത് അദ്ധേഹത്തിന്റെ അഭിമാനത്തിന് ക്ഷതം ഏല്പിച്ചെന്ന് തോന്നുന്നു! അയാളോട് സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന ആള്‍ എന്നോട് സൌമ്യനായി പറഞ്ഞു ആ പെട്രോള്‍ സ്റ്റേഷന്‍ അറ്റന്‍ഡറൊഡ് അന്വേഷിക്കാന്‍.

"കുട്ടിക്കാണോ അതാ അവ്ടെ ഒഴിച്ചോളൂ, റ്റൊയ്ലെറ്റ് തുറക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് "- അവിടെയുള്ള കെട്ടിടത്തിനെ വശത്ത് ഒരു ഓപണ്‍ സ്പേയ്സ് ചൂണ്ടിയാണ് അയാള്‍ പറഞ്ഞത്. നമ്മുടെ നാട്ടിന്റെ ഒരു കാര്യം! 


നല്ലൊരു ടൊയ്ലറ്റ് ഉണ്ടായിട്ടും, മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ കാണിച്ച് തന്ന ഓപണ്‍ സ്പേയ്സ്. ഈ ഫോട്ടോ സെക്യൂരിറ്റി ഇഷ്യുവൊന്നും ഉണ്ടാക്കില്ലെന്ന് കരുതാം.
വേറെ വഴിയില്ല. മകനോട് അവിടെ ഒഴിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഒരു കൌതുകം തോന്നിയതിനാല്‍ ആ ഇടത്തിന്റെ ഒരു ഫോട്ടൊ എടുത്തു. പിന്നെ ഭംഗിയായി ടൊയ്ലെറ്റ് എന്ന് എഴുതിയ ബോര്‍ഡിന്റെയും ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി റോഡിന്റെ അരികില്‍ നില്ക്കുമ്പോള്‍ ആ സെക്യൂരിറ്റി വന്ന് എന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ച് ഫോട്ടോ എടുത്തോ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് റോഡിനരികില്‍ നിന്ന് പെട്രോള്‍ സ്റ്റേഷന്റെ കോമ്പൌണ്ടിലേക്ക് കയറി. പോലീസിനെ വിളിക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അയാള്‍ ഫോണില്‍ നമ്പറടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ചേട്ടാ കാര്യമെന്താണെന്ന് പറയൂ എന്നിട്ട് പോലിസിനെ വിളിച്ചാല്‍ പോരെ എന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു. ആ ടൊയ്ലെറ്റിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു എ.ടി.എം ഉണ്ട് അവിടുത്തെ സെക്യൂരിറ്റിയാണ് ഇയാള്‍. എ.ടി.എമ്മിന്റെ ഫോട്ടോയാണ് നിങ്ങള്‍ എടുത്തത്, ഇവിടെ പലതും നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നൊക്കെ അയാള്‍ ചൂടായി പറഞ്ഞു.  ചേട്ടാ അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ അത് പറഞ്ഞാല്‍ പോരെ ഞാന്‍ അത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തേക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ അത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ടൊയ്ലെറ്റിന്റെ വഴി ചോദിച്ചതിന് ചേട്ടന്‍ എന്തിനാ ചൂടായത് എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. അയാള്‍ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ പോയി. 

പിന്നെയാണ് അതിന്റെ ക്ലൈമാക്സ്. സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ പോയ ഉടനെ രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാര്‍ എന്റെടുത്ത് വന്നു എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവര്‍ ചൂടാകന്‍ തുടങ്ങി - അത്രയെ ഉള്ളൂ, അതിനാണോ അയാള്‍ നിന്റെ കൈയില്‍ പിടിച്ചത്.  ഞങ്ങള്‍ കരുതി നീ എ.ടി.എമ്മില്‍ എന്തെങ്കിലും തട്ടിപ്പ് നടത്തിയിട്ടാണ് എന്ന്. നീ എന്തിനാണ്‍ അങ്ങിനെ വെറുതെ വിട്ടത്. വാ നമുക്ക് ചോദിക്കാം. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വിട്ടേക്ക് - കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷെ അവര്‍ വിടാന്‍ ഭാവമില്ല. എന്നല്‍ ഞങ്ങള്‍ പോയി ചോദിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു അവര്‍ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

അവര്‍ അയാളോട് വല്ലാതെ ചൂടാവുന്നുണ്ട്. പിന്നെ ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. അയാള്‍ ന്യായികരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് പക്ഷെ അവര്‍ വിടുന്നില്ല. ഒരു കുട്ടിയുമായി പോകുന്ന ആളോട് ഇങ്ങിനെയാണോ പെരുമാറുന്നത്, കുറച്ച് കൂടി മാന്യമായി പെരുമാറിക്കൂടെ. നിങ്ങള്‍ ഫെഡറല്‍ ബാങ്കിന്റെ മാത്രം സെക്യൂരിറ്റിയാണ് അല്ലാതെ കണ്ണൂര്‍ ടൌണിന്റെ മൊത്തം സെക്യൂരിറ്റിയാവണ്ട, ഇത് കണ്ണൂരാണ് എന്നൊക്കെ അവര്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം നിങ്ങളുടെ പേരെന്താണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് എന്ത് ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെന്ന് നോക്കട്ടേ എന്നൊക്കെ അവര്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ സെക്യൂരിക്കാരന്‍ മെല്ലെ പിന്‍-വലിയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടു. അവസാനം ഞാന്‍ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ച് അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് പോയി.

ഞാന്‍ അവരെ പരിചയപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവര്‍ കൂടുതല്‍ പരിചയപ്പെടാന്‍ താത്പര്യം കാണിച്ചില്ല. പിന്നെ എനിക്ക് കുറച്ച് ഉപദേശവും - “അങ്ങിനെ പേടിക്കേണ്ടതില്ല, ഇവിടെ നാട്ടുകാരില്ലെ. നിങ്ങളുടെ കൈയില്‍ അങ്ങിനെ പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നവര്‍ എന്താണ് കരുതുക. ഞങ്ങള്‍ കരുതിയത് നിങ്ങള്‍ എ.ടി.എമ്മില്‍ എന്തെങ്കിലും   തട്ടിപ്പ് നടത്തി എന്നാണ്. അങ്ങിനെയല്ലേ എല്ലാവരും കരുതുക. നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരു കുട്ടിയുമില്ലേ. ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കു വിഷമമായി അത്കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചത്“.  ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ ഇതിന്‍ അങ്ങിനെയും ഒരു മാനമുണ്ടെന്ന് അപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചത്.

ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ കണ്‍ഫ്യൂഷനിലാണ് ആരാണ്‍ ശരി, ആരണ് തെറ്റ്! നിങ്ങള്‍ക്കെന്ത് തോന്നുന്നു?

അയാള്‍ അയാളുടെ ജോലി ചെയ്തതാകാം. പക്ഷെ പൊതുജനങ്ങളോട് ഇടപഴകേണ്ട ഒരു ജോലിയാകുമ്പോള്‍ കുറച്ച് കൂടി മര്യാദ ആവാമായിരുന്നു. എങ്ങിനെ സംസാരിക്കണം എങ്ങിനെ ഇടപെടണം എന്നതിനെ കുറിച്ച് ഒരു മിനിമം പരിശീലനമെങ്കിലും ബാങ്കായാലും സെക്യൂരിറ്റി ഏജന്‍സി ആയാലും നല്‍കേണ്ടതാണ്. 

Wednesday, July 13, 2011

ചോട്ടയുമായി ഒരു ബസ് യാത്ര

കണ്ണൂരില്‍ നിന്ന് ചെറുകുന്നിലേക്ക് എന്റെ അഞ്ചുവയസ്സുകാരനുമായി ഒരു ബസ്സ് യാത്ര.

ബസ്സില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ തന്നെ അവന് ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് വിന്‍ഡൊയ്ക്ക് ഗ്ലാസില്ല എന്നതായിരുന്നു. ബസ്സ് നീങ്ങിതുടങ്ങിയതിന്‍ ശേഷം ഗ്ലാസില്ലാത്ത അതിവിശാലമായ ജനാലയിലൂടെ നേരിട്ട് വളരെ വ്യക്തമായി കാണുന്ന കാഴ്ചകള്‍ ദുബായിലേതില്‍ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്ഥമാണല്ലോ. 

“ഉപ്പാ, ഇതൊക്കെ കാണാനാ നമ്മള്‍ ബസ്സില്‍ പോകുന്നത്?” 
“അതെ”

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ബസ്സിന്റെ വേഗത കൂടി (മരണപാച്ചിലാണ് ഈ റൂട്ടിലെ ബസ്സുകളുടെ ഒരു രീതി)
“വേഗം കാണിച്ച് തരാനാ ഇതു സ്പീഡില്‍ പോകുന്നത്?”
“അതെ” :)
“പക്ഷെ സ്പീഡില്‍ പോകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ശരിക്കും കാണാന്‍ പറ്റുന്നില്ല”

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ്
“ഉപ്പാ, നമ്മളെ എന്താ പോലീസ് പിടിക്കാത്തത്?”
“എന്തിനാ പോലീസ് പിടിക്കുന്നത്?”
“ബസ്സ് ഫാസ്റ്റില്‍ പോകുന്നതിന്” 

Tuesday, October 26, 2010

പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ ...

വര്‍ത്തമാന പത്രങ്ങളും വാര്‍ത്താധിഷ്ടിത പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും മാത്രം വായിക്കാറുള്ള ഞാന്‍ നല്ല പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചുതുടങ്ങണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് ദുബൈ പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയില്‍ ഒരു മെംബര്‍ഷിപ്പ് എടുക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. മാസങ്ങള്‍ രണ്ട് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഞാന്‍ പുസ്തകം മാത്രം വായിച്ചില്ല. എങ്കിലും അന്ന് ഫാമിലി മെംബറ്ഷിപ്പ് എടുക്കുവാന്‍ തോന്നിയത് ഏതായാലും നന്നായി - ഞാന്‍ വായന തുടങ്ങിയില്ലെങ്കിലും  കുട്ടികള്‍ വായന ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, എന്തിന് പുസ്തക കൈ കൊണ്ട് തൊടാത്ത റുബീന ഇപ്പോള്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഏതായാലും മെംബര്‍ഷിപ്പ് വേസ്റ്റായില്ല. അവരെ മൂന്നാഴ്ചയിലൊരിക്കല്‍ അവിടെ കൊണ്ട്പോകണമെന്ന് മാത്രം.

കഴിഞ്ഞാഴ്ച പോയപ്പോള്‍ റുബീനയും കുട്ടികളും പുസ്തകം സെലക്സ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന സമയം ഞാന്‍ അവിടെ കണ്ട ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ മുംബൈ എഡിഷന്‍ വായിച്ച് ഇരുന്നു. പത്രങ്ങള്‍ ഓണ്‍ലൈനില്‍ ലഭ്യമാണെങ്കിലും നാട്ടിലെ എഡിഷന്‍ വായിക്കുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമാണ്. അതിലെ പരസ്യങ്ങളും ഫീച്ചറുകളും നാട്ടിലെ മാറുന്ന ജീവിത രീതികളിലേക്കും പുതിയ ഡെവലപ്പ്മെന്റ്സുകളിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്നു. ശരിക്കും പരസ്യങ്ങളും വാര്‍ത്തകളെ പോലെ തന്നെ വിവരങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നതില്‍ പ്രധാനമാണെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. ഇന്റലിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ പ്രോസസറുള്ള ബ്രാന്റന്റ് കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെ ഒത്തിരി പരസ്യങ്ങള്‍ കണ്ടു. വില ഇവിടെത്തേതിനേക്കാളും കൂടുതലാണ്. റിയല് എസ്റ്റേറ്റ് ഫീച്ചറുകളും പുള്‍ഔട്ടുകളും പരസ്യങ്ങളുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍ രണ്ട് വര്‍ഷം മുമ്പത്തെ ദുബൈ ഓര്‍മ്മ വന്നു.

ഇക്കഴിഞ്ഞ വാരന്ത്യത്തില്‍ കുട്ടികള്‍ കുറച്ച് വരയുടെയും ക്രാഫ്റ്റ്സിന്റേയും ഒക്കെ പുസ്തകങ്ങള്‍ കൂട്ടത്തില്‍ എടുത്തു.  തിരിച്ച് വന്ന ഉടനെ വളരെ ആവേശമായിരുന്നു. പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ ഇന്‍സ്പിരേഷനില്‍ എന്തൊക്കെയോ വരച്ചും എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടാക്കിയും ഓരോ ആളും മത്സരിച്ച് കൊണ്ട് വന്ന് കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.



ദുബായ് മുനിസിപ്പാലിറ്റിയുടെ പബ്ലിക്ക് ലൈബ്രറിയുടെ ഒരു ശാഖയില്‍ പോയി അംഗത്വം എടുത്താല്‍ ഏത് ശാഖയിലും പോയി പുസ്തകങ്ങള്‍ എടുക്കാം. അഞ്ച് വര്‍ഷത്തേക്ക് 50 ദിര്‍ഹമാണ് ചാര്‍ജ്. ദുബായില്‍ ഇത്രയും കുറഞ്ഞ ചാര്‍ജിന് വേറെ എന്തെങ്കിലും ലഭ്യമാണോ എന്നത് സംശയമാണ്. ഫാമിലി മെമ്പര്‍ഷിപ്പ് ആണെങ്കില്‍ 200 ദിര്‍ഹമും വ്യക്തിഗത അംഗത്വമാണെങ്കില്‍ 150 ദിര്‍ഹമും തിരിച്ച് കിട്ടാവുന്ന ഡെപ്പോസിറ്റ് വെക്കണം. ഫാമിലി മെമ്പര്‍ഷിപ്പില്‍ ഒറ്റ തവണ 20 പുസ്തകങ്ങള്‍ വരെ എടുക്കാം. മൂന്നാഴചക്കുള്ളില്‍ തിരിച്ക് നല്‍കുകയോ പുതുക്കി എടുക്കുകയോ വേണം.

ദുബൈ പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ :
www.dubaipubliclibrary.ae



Thursday, April 15, 2010

വിഷു സ്മരണകള്‍

ഇന്ന് വിഷു. എല്ലാവര്ക്കും വിഷുദിനാശംസകള്‍.


കാലത്ത് വിഷുക്കണിയായി രമേശേട്ടനും ശാന്തേച്ച്ചിയും കൊണ്ട് വരുന്ന കാരയപ്പം,  പിന്നെ എന്റെ ഉമ്മ നല്‍കുന്ന വിഷുക്കൈനീട്ടം. ചെറുകുന്നു അന്നപൂര്‍ണ്ണേശ്വരി ക്ഷേത്രത്തില്‍ ഒരാഴ്ച നീളുന്ന വിഷു വിളക്കുത്സവം. കളിപ്പാട്ടങ്ങളും കൌശലവസ്ത്തുക്കളും ഊഞ്ഞാലുകളും സര്‍ക്കസും മറ്റു വിനോദ പരിപാടികളുമായി ഉത്സവ ചന്ത. ഉത്സവത്തോടന്‍ബന്ധിച്ച് രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലായി വൈകുന്നേരം ചെറുകുന്നു ദേശവാസികളുടെയും കണ്ണപുരം ദേശവാസികളുടെയും വര്‍ണക്കുടകളും വഹിച്ചുള്ള കാഴ്ച വരവ്, ആകാശത്ത് വര്‍ണ്ണ വിസ്മയം തീര്‍ത്ത് രാത്രി കരിമരുന്ന് പ്രയോഗം - ഇതൊക്കെയാണ് മനസ്സിലേക്ക് ഓടിവരുന്ന വിഷു ഓര്‍മ്മകള്‍.

കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരാഴ്ച നീണ്ട് നില്ക്കുന്ന ഉത്സവത്തിന് ഒരു ദിവസം ശാന്തേച്ചി എന്നേയും പെങ്ങളേയും കൊണ്ട് പോകും. അവസാന ദിവസം ചന്തയില്‍ വില കുറച്ച് കിട്ടുമെന്നതിനാല്‍ അന്ന് അവിടെ നിന്ന് മണ്‍ ചട്ടിയും കലവും ഒക്കെ വാങ്ങാന്‍ ഉമ്മ ശന്തേച്ചിയെ പറഞ്ഞേല്പിക്കും. കുറച്ച് വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ അമ്മവന്റെ കടയില്‍ ചെന്നിരിക്കും. ഉത്സവ സമയത്ത് കടയില്‍ തിരക്കായിരിക്കും. അവിടെ നിന്ന് കാഴ്ച വരവ് കാണാന്‍ എളുപ്പമാണ്. രാത്രി അടുത്ത ഒരു ബില്‍ഡിങ്ങിന്റെ മുകളില്‍ കയറി കരിമരുന്നു പ്രയോഗം കാണും. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ അവിടെ മൊത്തം ഗതാഗത കുരുക്കായിരിക്കും. ആ റൂട്ടില്‍ ഓടുന്ന ബസ്സുകളൊക്കെ അവിടെ റെഡിയായാരിക്കും. കൂടാതെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള ബസ്സുകളും അവിടെ ഉണ്ടാകും. ബസ്സിന്‍ പുറത്ത് തൂങ്ങിയും, പുറത്ത് മുകളില്‍ കയറിയുമൊക്കെ  ആയിരിക്കും ആളുകള്‍ പോകുന്നത്.

ചെറുകുന്നിലെ ടൌണ്‍ ആയ കതിരുവെക്കും തറക്കാണ് (തറ എന്ന് ചുരുക്കി പറയും) അന്നപൂര്‍ണ്ണേശ്വരി ക്ഷേത്രം. ചെറുകുന്നു പഞ്ചായത്തില്‍ തന്നെ ഉള്ള എന്റെ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും രണ്ട് കിലോ മീറ്റര്‍ അകലെ.

Tuesday, February 9, 2010

അധ്യാപകന്‍ മുടക്കിയ പഠനം

എസ് എസ് എല്‍ സി ഫസ്റ്റ് ക്ലാസില്‍ പാസായി. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക് കിട്ടിയ വിഷയം കണക്ക്. ഇനിയിപ്പോള്‍ പ്രി-ഡിഗ്രി. നാല് ഗ്രൂപ്പുകളാണ്. ആദ്യ ഓപ്ഷന്‍ ഫസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പ്. പിന്നെ സെകണ്ട്. മൂന്നും കിട്ടാത്തവന്‍ ഫോര്‍ത്ത്. അതാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടു നടപ്പ്. കണക്കില്‍ ടോപ്പ് മാര്‍ക്ക് കിട്ടിയതിനാല്‍ ഫസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പ് എന്ന് കണക്കു മാഷിന്റെ ന്യായം. ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് കിട്ടിയതിനാല്‍ ഫസ്റ്റു ഗ്രൂപ്പെന്നു നാട്ടുകാരുടെ ന്യായം.


ഏതായാലും തളിപ്പറമ്പ് സര്‍ സയ്യിദ്, കണ്ണൂര്‍ എസ് എന്‍ , പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജ് - എല്ലായിടത്തും കൊടുത്തു അപേക്ഷകള്‍. അങ്ങിനെ ഫസ്റ്റ് ഗൂപ്പിന്‍ ഓഫര്‍ കിട്ടിയത് സര്‍ സയ്യിദില്‍ നിന്നു.‍ ‍ പുതിയ പ്രതീക്ഷകളുമായി ഒരു പുതിയ ലോകത്തിലേക്ക്. നിഷ്കളങ്ങമായ സ്കൂള്‍ ജീവിതം വിട്ടു, അത്രയൊന്നും നല്ലതു പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത കോളേജ് ജീവിതത്തിലെക്ക്.

10 വര്‍ഷം  നാട്ടിന്‍ പുറത്തെ മലയാളം മീഡിയത്തില്‍, ഇനി ഇപ്പോള്‍ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം ആണ്.  അതു തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ പ്രശ്നവും. കണക്കിലെ സൂത്രവാക്യങ്ങളും, സാങ്കേതിക പദങ്ങളും എല്ലാം ഇനി ഇംഗ്ലീഷില്‍, പടച്ചോനേ, എനിക്ക് ഒരു എ.ബി.സി.ഡി യും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു ഭീമാകാരനായ മാത്-സ് ലക്ചറര്‍ - ഭയാനകമായ ഉയരവും, ശബ്ദവും - ഒരു ദാക്ഷിണ്യവും കാട്ടിയില്ല. പുതിയ അന്തരീക്ഷവും പുതിയ മീഡിയവും - ഒന്നും അദ്ധേഹം പരിഗണിച്ചില്ല. ഇമ്പൊസിഷനായിരുന്നു ഒരു പ്രധാന ശിക്ഷാ വിധി. പ്രാക്റ്റിക്കലി ഇമ്പോസിബള്‍ അത്രയും എണ്ണം. വൈകിട്ട് വൈകി വീട്ടില്‍ എത്തി പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വീണ്ടും ഇറങ്ങണ്ടേ. അങ്ങിനെ പയ്യെ പയ്യെ ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്ത് തുടങ്ങി. അതു അവസാ‍നം ഒരു നാട് വിടലില്‍ കലാശിച്ചു.

Friday, December 26, 2008

ഞാന്‍ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിച്ചത്

പത്താം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അത്. ഒരു വീക്കിലിയില്‍ പോസ്ടലായി ഇംഗ്ലിഷ് പഠിക്കുവാനുള്ള ഒരു പരസ്യം കണ്ടു. കോട്ടയത്തുള്ള പ്രകാശ് കോളേജിന്റെ പരസ്യമായിരുന്നു. കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ അവര്ക്കു ഒരു kഅത്ത് അയച്ചു. മറുപടി കിട്ടി ഒപ്പം ഒരു അപേക്ഷാ ഫോറവും. ഇരുനൂര്‍ രൂപയായിരുന്നു ഫീ എന്നാണു എന്റെ ഓര്‍മ. ഫീ മണി ഓര്‍ഡര്‍ ആയി അയച്ചു കോഴ്സിനു ചേര്ന്നു. 2൦-30 പേജുകള്‍ വരുന്ന ഇരുപത്തന്ജോളം ബുക്കുകള്‍. ഒന്നോ രണ്ട്ടോ ബുക്കുകളായി പോസ്റ്റില്‍ വരും. ഓരോബുക്കിന്റെയും അവസാനത്തില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന പരീക്ഷ എഴുതി പോസ്റ്റില്‍ അവര്ക്കു അയച്ചു കൊടുക്കണം. അവര്‍ അത് പരിശോദിച്ചു ആവശ്യമായ തിരുത്തലുകള്‍ വരുത്തി തിരിച്ചു അയച്ചു തരും. ഞാന്‍ വളരെ ആത്മാര്‍തമായി തന്നെ ഓരോ excercise ഉം പരീക്ഷകളും ചെയ്തു. sslc പരീക്ഷ ആകുമ്പോഴേക്കും ഇരുപതോളം ബുക്കുകള്‍ കമ്പ്ലീറ്റ്‌ ചെയ്തു. നാലാം ക്ലാസ് മുതല്‍ പത്താം ക്ലാസ് വരെ പഠിച്ച ഇന്ഗ്ലിഷിനേക്കാളുമ് എനിക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് മനസ്സിലായത് ഈ ആരുമാസക്കാലത്ത്തിലായിരുന്നു. sslc ക്ക് ഇന്ഗ്ലിഷില്‍ കരകയറാന്‍ സഹായിച്ചത് പ്രകാശ് കോളേജിന്റെ ഈ പോസ്റല്‍ ഇംഗ്ലീഷ് കൊഴ്സായിരുന്നു എന്ന് നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ അവിടെ നിര്‍ത്തിയില്ല. പ്രീഡിഗ്രീക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ The Hindu പതിവായി വാങ്ങും. ടൌണില്‍ നിന്നു വരുമ്പോള്‍ ദ ഹിന്ദു വാങ്ങി സയ്ക്കിളിന്റെ പിറകില്‍ വച്ചു വരുമ്പോള്‍ ചിലരെന്കിലും പുച്ച്ചത്ത്തോറെ നോക്കാരുന്ടു. ഞാന്‍ അത് ഗൌനിക്കാറില്ല. ആദ്യമൊക്കെ ഇതു വായിച്ചാല്‍ കാര്യമായി മനസ്സിലാകില്ലെന്കിലും ഞാന്‍ വായിക്കും. മലയാളം പത്രങ്ങളും വായിക്കുന്നത് കൊണ്ടു ഏകദേശം ഐഡിയ കിട്ടും.

വോകാബുലരി ആയിരുന്നു മറ്റൊരു പ്രശ്നം. അതിന് ഒരു ഡിക്ഷനറി വാങ്ങി . രാമലിന്ഗം പിള്ളയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് മലയാളം ഡിക്ഷനറി. ഇംഗ്ലീഷ് ബുക്കിലെ അറിയാത്ത ഓരോ വാക്കിനു മുകളിലും മലയാളത്തില്‍ അര്‍ത്ഥം എഴുതി വെക്കും. അപ്പോഴേക്കും വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥമാരിഞ്ഞാല്‍ കാര്യം മനസ്സിലാകും എന്ന നിലയില്‍ എത്തിയിരുന്നു.

ജനറല്‍ ആയിട്ടുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് വായന തുടര്‍ന്നു. ദ വീക്ക്‌, ഇന്ത്യ ടുഡേ തുടങ്ങി ഇന്ഗ്ലിഷിലുള്ള ബിസിനസ് മാഗസിന്‍ വരെ വായിക്കും. ഈ വായന എനിക്ക് ഒര്പാടു ഗുണം ചെയ്തെന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. ഇതുപോലെ വായിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം സ്വയം ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ സംസാരിക്കുവാനും സംസാരിക്കുന്നത് ശ്രധിക്കുവാനുമുള്ള സാഹചര്യം കൂടുതല്‍ ലഭിച്ചില്ല. അതങ്ങനെ സ്വയം ഉണ്ടാക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. രണ്ടാമാതോരളുടെ സഹായം വേണം. പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും ഒന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചാല്‍ നമ്മുടെ ജനങ്ങള്‍ സമ്മതിക്കുമോ. പിന്നെ ഞാന്‍ അവര്‍ക്കൊരു അഹമ്കാരിയാകും.